dinsdag 26 april 2022 17:32

Heey! Daar is hij weer! Mijn Hyperventilatie!

Heey! Ja hoor, daar was hij weer! Mijn hyperventilatie! Wat was ik blij hem weer te zien na al die tijd!! … Dit is natuurlijk erg sarcastisch opgeschreven, als sarcastisch schrijven zou bestaan…

In ieder geval… Ik was dus niet zo blij hem weer te zien. Maar daar was hij, afgelopen zondag, in vol ornaat. Eerst kon ik niets meer zien met mijn rechteroog. Daarna ging mijn tong slapen en daarna mijn rechterarm. Hoewel ik voorheen totaal in paniek zou raken en zou denken dat ik een hartaanval had, weet ik nu dat meneer hyperventilatie weer een bezoek komt brengen.

Normaal pak je dan een zakje en adem je daarin in en uit voor 5 minuten, je kent het wel van de televisie misschien. Maar sinds ik voor de derde keer in een ambulance ben beland omdat ikzelf, en ook omstanders in paniek raakten om mijn situatie, ben ik in het bezit van een Hyperfree**. De ambulancemedewerkers hebben mij dit apparaatje gegeven om mijn hyperventilatie te laten zakken, en na gebruik mocht ik het houden omdat de ambulance gebruikt maakt van een disposable hyperfree. Geweldig dat ze deze kastjes nu standaard in de ambulance hebben!

hyperfree met etui 2

(De verpakking had van mij wel iets minder extatisch mogen zijn, maar gaat erom wat erin zit natuurlijk... )

De eerste vraag die ik krijg, als ik vertel aan vrienden of familie dat ik niet kan langskomen of afspraken moet afzeggen vanwege hyperventilatie, ‘och jee, waar komt dat nou weer vandaan?’. Nou, van alles wat de afgelopen weken gebeurd is. Hoewel ik allerlei leuke dingen in de planning had staan, kostte die dingen mij ook veel energie. Kort geleden is er een kleine verbouwing geweest, nieuwe kozijnen en ramen. Mijn huis (mijn heiligdom) werd beschadigd en uitgebroken maar daar kwamen prachtige ramen voor terug. Ik zat de hele dag klaar voor de twee bouwvakkers die misschien vragen hadden of koffie wilden. Dan pas besef ik hoeveel er van mijzelf verdwijnt als er andere mensen in het spel zijn. Ik heb dit jammer genoeg nog niet onder controle en ik doe dit bij iedereen. Gelukkig kan ik bij mijn man al heel erg mijzelf zijn, dat is wel een verschil.

Hoe leuk het ook is, even naar de bioscoop, een knutselmiddag of de kippen voeren met je nichtje… Het doet me toch elke keer weer verdriet hoeveel energie dit kost, en hoe vast ik zit in mijn hoofd om alles goed te laten verlopen.

Bij autisme met vrouwen is gebleken dat zij zich van heel jongs af aan al aanpassen. Ze leren erg snel wat sociaal gewenst gedrag is en laten dit gewoonweg zien. Het vervelende is dat dit voor deze meisjes en jonge meiden heel veel energie kost omdat ze niet zichzelf kunnen zijn. Ik merk bij mijzelf heel erg dat dit zo vast gesleten is. In alle jaren dat ik weet dat ik dit heb aangeleerd, is het mij nog nooit gelukt om volledig te ontspannen in sociale situatie en mijzelf te zijn. Ik heb het wel eens geprobeerd door aan mijzelf te vragen, ‘wat zou je op dit moment zelf willen doen’ op een verjaardag bijvoorbeeld. Het enige wat omhoog komt dan is huilend naar de auto rennen en naar huis racen. Het is mij niet gelukt om een manier te vinden om voor mijzelf op een leuke manier sociale bijeenkomsten bij te wonen. Misschien, in de toekomst? Maar wordt ik dan nog wel geaccepteerd om wie ik dan ben, of niet meer?

Om terug te komen op de hyperventilatie. Ik ben natuurlijk naar een huisarts geweest met dit probleem en zij stuurde me door naar een logopediste. Ik heb hier wel geteld één afspraak vol gehouden. Denk je maar is in, ik, die op zo’n manier geconditioneerd is dat ik me alleen maar sociaal wenselijk kan gedragen in de buurt van mensen, die tijdens oefeningen BUUUUUUH, WHOOOOOOO, moet gaat uitademen. Dan ook nog eens voor een spiegel waar ik elke seconde controleer of ik wel normaal sta, mijn gezicht wel in de plooi zit e.d. Nee, ik heb wat anders gevonden dat erg goed helpt tegen de bezoekjes van meneer hyperventilatie… Zangles! En dat werkt als een trein! Aangezien ik een jaar geleden gestopt ben met zangles, is het niet meer dan logisch dat meneer hyperventilatie weer op bezoek komt. Als mijn ademhalingsspieren getraind zijn, dan durft hij niet eens een bliksembezoek te brengen. Ik ben gestopt met zangles omdat het te ver weg van huis was. De knoop was afgelopen zondag snel doorgehakt en ik heb een oproep geplaatst voor een zangdocent in mijn woonomgeving. Ik heb al wat goeie tips binnen, dus wish me luck! Word vervolgd!

 

**De Hyperfree is een soort kastje (ze noemen het geloof ik cassette) van Nederlandse makelij. Ze hebben een doolhofje gemaakt in het kastje waar jouw ademstroom doorheen trekt. Ik zal hieronder even kopiëren wat de Hyperfree site zelf schrijft:
De HyperFree is een inhalatie cassette die van binnen een labyrint bevat dat is berekend op de gemiddelde longinhoud van een mens. Door het in- en uitademen door de HyperFree® cassette blijft er elke keer een verhoogd koolzuurgehalte in de cassette achter, wat bij inhalatie de verhouding tussen zuurstof en koolzuur positief beïnvloed. Door het labyrint ontstaat er een lichte tegendruk tijdens het in- en uitademen. Deze tegendruk bevordert de rustigere ademhaling.
Ik zelf moet veel concentratie oproepen om goed door de cassette heen te ademen, dus dat zorgt bij mij voor de rusterigere ademhaling. Ik zweer zelf bij dit apparaatje en draag hem nu ook bij me in mijn tas. Hoewel ik bewust reclame maak voor dit ding, ik krijg hier geen geld voor en ik sponsor Hyperfree zelf ook niet. Het is een product waar ik erg blij mee ben, en ik denk dat als jij deze nog niet kent en ook last hebt van hyperventilatieaanvallen, jij ook hier erg mee geholpen kunt zijn. Hier is de website van HyperFree.

hyperfree cassette met uitleg 3

 

Laatst aangepast op dinsdag 26 april 2022 17:46
Meer in deze categorie: « Eerste blog over mijn autisme

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat alle vereiste gegevens ingevuld zijn, aangeduid met een asterisk (*). HTML code is niet toegestaan.